Op kamp, ver weg op Ameland, denkt mijn dochter aan haar vader

“Ik heb een cadeau voor je gekocht”, hoor ik mijn dochter aan de andere kant van de lijn zeggen. Saar is net terug van groep 8 kamp en ik bel haar vanuit Drenthe. De lijn kraakt een beetje, dus vraag ik of ik het goed gehoord heb. “Ja, ik heb echt een cadeau voor je gekocht, op Ameland. Je krijgt het als je weer thuis bent”, zegt mijn oudste dochter. Ik kan niet wachten.

Een dag later ben ik weer thuis. Mijn dochter werpt zich in mijn armen. Terwijl ik sta te koken, hoor ik de kampverhalen. Over de kinderen van de school uit Den Haag die er ook waren, over leunen in de wind op de vuurtoren, over swingen in je onderbroek voor het raam terwijl er een jongen voorbij komt, over het gebrek aan corvee-diensten, over de lengte van de reis, enz.

Na een paar minuten geeft Saar het cadeau. Ik pak het uit: een mok van Ameland. Voor iedere willekeurige toeschouwer is het gewoon een mok van Ameland. Voor mij is het een speciaal cadeau: 6 jaar geleden kreeg ik precies zo’n fijne mok op mijn verjaardag. Dat exemplaar sneuvelde onlangs in de keuken. Dankzij Saar, zo blijkt nu. Ze heeft ‘m laten vallen.

Ik ben blij dat ik weer zo’n mok heb. Maar het mooiste vind ik het feit dat mijn 12-jarige dochter op kamp aan me denkt, zo attent is. Echt gaaf!

 

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s