Dichtbij maar oh zo ver weg

Het gezellige etentje met collega R., in een restaurant in Rolde*, wordt onderbroken door mijn telefoon. Het is mijn dochter Saar. Terwijl ze haar verhaal vertelt, voelt de afstand tot Amersfoort opeens heel groot.

"Papa, wanneer kom je thuis," is de eerste vraag. Omdat het deze week al de tweede keer is dat ze de vraag via de telefoon stelt, moet ik slikken. Ik ben een hele week in Drenthe in verband met een cursus op woensdag – normaal werk ik dan thuis.

Saar vertelt over haar belevenissen op school. Het was haar laatste dag en vol trots meldt ze dat haar klas een t-shirt heeft laten maken met de klassefoto er op. "Het is een mooi cadeau, al was het maar 1 euro 50." Ik glimlach en zeg haar dat het niet om het geld gaat, maar om het gebaar. "Ja, pap. Het mooie is, nu kan ik de klas altijd bij me hebben," constateert mijn dochter scherp. Ik wou dat ik haar gezicht kon zien, met die mooie blauwe ogen. Toen ik haar vorige week vroeg hoe ze kijkt naar de overgang naar een nieuwe school, zei ze zo mooi: "Het is raar maar ik voel me verdrietig, ik vind het spannend maar ook heel erg leuk."

* We bezochten de aankomst van de Trektocht, het populaire programma van RTV Drenthe. En morgen mag ik vroeg op: we doen ook via twitter verslag van de ontmanteling van de bom van Havelte.

IMG_0597 IMG_0632

 

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s