Bye bye speen

Even raak ik in paniek. "Leuk opgezet, dit afscheid, maar waar rij ik eigenlijk naartoe?" We hebben de drie kinderen ingeladen. Bas mag voorin met een tasje waar zijn spenen in zitten. Hij wordt deze week drie en in huize Mulder heeft dat een belangrijk gevolg: de spenen gaan de deur uit.

Om het dragelijker en duidelijker te maken, organiseren we een ritueel en gaan we op pad om de troostrijke plastiek vertrouwelingen weg te gooien. Maar waar gooien we die krengen weg? Na een minuut of vijf rondrijden, vind ik achter een flatgebouwtje een grote afvalcontainer. Daar gooit Bas de spenen zonder mekkeren, zonder opstand, zonder enige weerklank in. Het lijkt zich terug te betalen dat we al een paar keer het afscheid hebben aangekondigd.

Dan valt de avond… de spanning neemt toe. Welk drama staat ons te wachten. Maar meneer verbaasde ons al vaker – hij is al heel lang zindelijk en op de peuterschool is hij na vijf keer al zo zelfstandig dat hij ons wegwuift – en ook nu staan we versteld. Hij vraagt een keer om zijn spenen. Huilt kort. En gaat als eerste slapen. Zonder verder morren. De held.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s