Siamang

Soms, als de wind flink uit de goede hoek waait, kun je ze zelfs bij ons in de achtertuin horen. Een paar kilometer van hun kooi. Ik ben geen Siamangkenner, maar volgens mij doen ze het iedere ochtend. In ieder geval op ochtenden dat de zon schijnt en de lente door hun hoofd dwaalt. Vanochtend was het weer zover. Nu stonden we er met onze neus bovenop:

Het bezoek aan de dierentuin was onderdeel van een echt gezinsweekend. We draaiden voornamelijk om elkaar heen. Genieten.

Photobucket

Fleur met haar kroost. Tijdens zo’n weekend is het moeilijk om een hoogtepunt te bepalen. Toch denk ik dat ik er een gevonden heb.

Het is niet de zoveelste wandeling met Bas, die ik weer met plezier maakte. Ik laat me dan leiden door zijn ondoorgrondelijke gedachten, van links naar rechts, van stilstaan tot heel langzaam vooruit komen.

Het is niet de zoveelste dansvoorstelling van Fien, die elke gelegenheid aangrijpt om haar danspakje aan te doen en haar denkbeeldige podium te betreden.

Nee, het is Saar. We fietsten samen terug van zwemles. Saar op haar eigen fiets. Onder het spoor door. Omdat een trein op dat moment over ons hoofd denderde, mochten we een wens doen. Saar wenste: "Ik wil trouwen met papa." Hoera, mijn hart smolt. Al kon ik maar zo’n anderhalve seconde van dit blijde nieuws genieten. Ik werd als snel ingeruild, Saar herstelde zich: "Oh nee, ik wil met Bas trouwen." Heb ik even geluk dat dat ook niet mag.

Photobucket

Advertenties

2 gedachtes over “Siamang

  1. Ik heb in dienst gezeten op de Bernhardkazerne naast de dierentuin. Ik was muzikant in een militair orkest. Als we buiten oefenden hoorde je dit soort geluiden als reactie op onze toch best acceptabele muziek. En natuurlijk het alles overstemmende “Whoeoeoeoeoeoep! Whoeoeoeoeoeoeoep!” Ik ben er nog steeds niet achter wat voor aap of vogel dat nou is. 😉

  2. Bij het horen van het apengeluid realiseerde ik me dat het mij terugvoerde naar tijden van weleer. Veel oerwouddierengeluiden hebben hetzelfde ritme. De facinatie voor de dierentuin van jullie is niet zo verwonderlijk. Het zit, als afgeleide van familiale ervaringen, misschien wel in de genen.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s