Een nieuw stel grijze cellen

Als Fleur of ik de kamer in komt, dan begint de disco in de box. Fien begint hevig met haar armpjes te wapperen. Als een waarlijke Donna Summer of Gloria Gaynor. Die laatste is trouwens niet dood. Ze leeft. Ik zag haar in New York nog op televisie.

Maar goed, leuk voor Gloria. Terug naar Fien. Die trekt zich inmiddels al een beetje op. Dus het staan en lopen is in aantocht. Sarah kan allang lopen. Zelfs dansen, iets wat ze graag met haar ouders doet. Wat Sarah nog niet zo lang kan is praten. En ik val regelmatig van mijn stoel. Woordjes brabbelen is tot daar aan toe. Maar onze oudste begint nu hele zinnen te construeren. Ze wil echt van alles weten. En dat in volzinnen. Ze heeft de zaakjes inmiddels goed op een rijtje, daar in de grijze hersencellen die zich volop ontwikkelen. Want ze heeft ontdekt dat volzinnen vertederen. Want ‘koekje, koekje’ roepen werkt niet goed. Maar de volgende vraag wel: ‘Pappaaa, mag ik alsjeblieft een koekje…?’ Ja, wie ben ik dan om te weigeren…

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s